Rosnące zagrożenia wobec systemów energetycznych i infrastruktury krytycznej wynikają zarówno z działań państw, takich jak Rosja, jak i aktorów niepaństwowych, a ich charakter obejmuje ataki kinetyczne, bezzałogowe oraz cybernetyczne. Dynamiczny rozwój technologii sprawia, że przeciwnik może oddziaływać jednocześnie w domenie lądowej, morskiej, powietrznej i cyber, co wymaga kompleksowego podejścia do ochrony. W przypadku Polski, położonej na wschodniej flance NATO i realizującej strategiczne inwestycje energetyczne, kwestia ta nabiera szczególnego znaczenia w wymiarze instytucjonalnym, operacyjnym i doktrynalnym.